ทุกวันอาทิตย์ หากไม่มีกิจกรรมพิเศษใดๆ เราจะมารวมตัวกันที่โบสถ์เพื่อประชุมกันตามปกติ
เมื่อไม่นานมานี้ ขณะที่เรากำลังจะออกไปข้างนอก ฉันสังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาทางเราพร้อมกับลูกๆ ของเธอ เธอยิ้มอย่างอบอุ่น สิ่งแรกที่ฉันทำคือทักทายเธออย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเธอเป็นคนที่ฉันรู้จักอยู่แล้ว และพูดว่า “สบายดีไหมคะ คุณผู้หญิง?”
เธอยิ้มตอบและบอกว่า “ฉันสบายดี” จากนั้นก็ถามว่าเธอมาสายหรือเปล่า ตอนนั้นฉันรู้สึกสับสนเล็กน้อย เพราะฉันไม่ได้เชิญเธอมาด้วยตัวเอง
ต่อมาฉันจึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วเธอได้รับเชิญไปยังอีกสถานที่หนึ่ง แต่หลังจากเห็นสมาชิกในโบสถ์ของเรายิ้มแย้มและทักทายกันอย่างอบอุ่น เธอก็คิดว่าเป็นสถานที่ที่เธอได้รับเชิญไป
ความสัมพันธ์นี้เป็นจุดเริ่มต้นของความผูกพัน และตอนนี้พวกเราไปโบสถ์ด้วยกัน กลายเป็น "ครอบครัวเดียวกัน" อย่างแท้จริง
จากประสบการณ์นี้ ฉันตระหนักว่า เมื่อภาษาแห่งความรักของแม่—สิ่งง่ายๆ อย่างเช่นคำทักทายที่อบอุ่น—ถูกแบ่งปัน ผู้คนที่ดีก็จะถูกดึงดูดเข้ามาเองโดยธรรมชาติ นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นพลังแห่งความรักที่แสดงออกมาอย่างเป็นรูปธรรม
นับจากนี้เป็นต้นไป ฉันจะพยายามอย่างต่อเนื่องที่จะนำภาษาแห่งความรักของแม่มาใช้ในชีวิตประจำวันของฉัน
ขอบคุณค่ะ คุณพ่อคุณแม่