ฉันมีเพื่อนที่ทำงานเป็นพนักงานต้อนรับในเลาจ์โรงแรมระดับ 5 ดาวแห่งหนึ่ง
ผมมักจะพูดกับเขาว่า “คุณทำงานง่ายกว่าผมอีกนะ การทำงานแบบคุณมันง่ายมาก แต่ว่างานของผมมันยากมาก”
และผมมักจะพูดว่า “คุณไม่มีความรับผิดชอบมากนัก นอกจากจะทักทายแขกเท่านั้น”
แต่แล้ววันหนึ่งเพื่อนของฉันก็ต้องไปที่หมู่บ้านของเขาอย่างกะทันหันเพราะข่าวการเสียชีวิตของญาติของเขา
ในขณะนั้นก็ไม่มีใครมาทำหน้าที่ชดเชยกะของเขาได้ในฐานะพนักงานต้อนรับ
เขาจึงขอให้ฉันไปทำหน้าที่แทนเขาหนึ่งกะ...แล้วฉันก็พูดอย่างหยิ่งยโสว่า "งานของคุณคือแค่นั่งอยู่เฉยๆ ฉันทำได้ง่ายๆ"
แต่ตอนที่ผมไปเจอแขกคนแรกที่เข้ามาตอนนี้เป็นพนักงานต้อนรับผมเลยเก็บเงียบไว้
แขกคนนั้นดูเขินอายสำหรับฉัน และเมื่อเห็นพฤติกรรมของฉัน เขาก็ปฏิเสธที่จะอยู่ในเลานจ์
และแขกคนที่สองก็ถามผมว่า “ทำไมคุณถึงจริงจังขนาดนั้น?”
และคนที่สามบอกว่าชื่อเสียงของโรงแรมนี้จะต้องเสื่อมลงเพราะพนักงานต้อนรับคนนี้[ฉัน]..
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ฉันก็รู้สึกหดหู่ทันที และนึกถึงเพื่อนของฉันที่สามารถทำให้ลูกค้าพอใจได้อย่างมีความสุข และนึกขึ้นได้ว่าการจะอยู่ในสถานะแบบเขาเป็นเรื่องยากมาก ...
เมื่อเขากลับมา ฉันก็เปลี่ยนพฤติกรรมต่อเขาและฝึกพูดคำพูดแห่งความรักของแม่ว่า “แม่ขอโทษ มันคงทำให้เธอลำบากใจมาก”
แล้วเขาก็เริ่มมีน้ำตาและมีความสุขมากในตอนนี้...และเราก็ยังคงมิตรภาพกันอย่างมีความสุข
ขอขอบคุณคุณแม่สำหรับภารกิจอันยิ่งใหญ่ครั้งนี้