Od kiedy stałem się dorosły, ani razu nie dałem mojej mamie porządnych kwiatów, a już na pewno nie goździków.
Wychodząc z domu wcześnie rano i wracając późno w nocy, czas, który spędzaliśmy na rozmowach, stopniowo się skracał. W miarę upływu czasu nie wiedziałam, co powiedzieć, a z powodu nieśmiałości i zażenowania trudno mi było przekazać szczere słowa miłości.
Wtedy nabrałem odwagi, czytając posty w recenzjach. Zrozumiałem, że nawet drobne działania mogą przynieść realną zmianę.
Dlatego dałem mojej mamie mały goździk.
Zwykle witał mnie tylko pytaniem, czy już wróciłem, ale kiedy zobaczył goździki, uśmiechnął się radośnie. Po prostu podałem mu kwiaty bez słowa.
Poczułem wstyd, patrząc na to. Przypomniałem sobie swoją własną głupią przeszłość i uświadomiłem sobie, że przez cały ten czas nie udało mi się wywołać uśmiechu na twarzy mojej matki, mimo że nie było to ani trudne, ani drogie.
Ale teraz wszystko będzie inaczej.
Będę się starać, by moja rodzina miała więcej uśmiechów, praktykując język miłości wobec mojej matki, najcenniejszego członka rodziny, bez względu na to, jak mały jest jej członek.