Osiemnastego, ostatniego dnia długiego weekendu, gdy o godzinie 12:00 przyjechałem do rodziców na lunch, pierwszą rzeczą, która przykuła moją uwagę, był stół w jadalni.
Byłem głęboko poruszony myślą o tym, ile wysiłku musiała włożyć moja mama w samodzielne przygotowanie tego wszystkiego. Przed posiłkiem skłoniliśmy się i złożyliśmy sobie życzenia, a ja z wielką przyjemnością delektowałem się jedzeniem, które przygotowała z taką starannością.
„Mmm, jest naprawdę pyszne, mamo.”
Widząc mojego męża jedzącego z takim entuzjazmem i mówiącego: „Smacznego. Zrobiłeś tyle”, poczułam wdzięczność.
Widząc, że przygotowała dla wnuka trzy przekąski z wyprzedzeniem, mój syn uśmiechnął się szeroko i był bardzo zadowolony. Miło było też widzieć, jak wyraża wdzięczność babci ukłonem .
Wzruszyło mnie również to, że mój mąż sprzątnął puste naczynia bez pytania. Jako osoba powściągliwa, pochodząca z prowincji Gyeongsang, nie jest zbyt ekspresyjny, ale czułam, że jego wdzięczność wyraża się w jego czynach.
Spakowała hojną porcję jedzenia, które dla mnie przygotowała, żebym zjadła w domu, więc wielokrotnie jej dziękowałam i mówiłam, ile włożyła w to wysiłku. W odpowiedzi mama odpowiedziała: „Tak, dziękuję!”. Byłam jeszcze bardziej wdzięczna, bo dzięki niej uwolniłam się od zmartwień związanych z przygotowywaniem posiłków.
Wcześniej zazwyczaj jadłam w ciszy i wychodziłam, ale tym razem wzięłam na siebie ciężar zmywania naczyń i miło porozmawiałyśmy przed powrotem do domu.
Kiedy starałam się praktykować „język matczynej miłości, który wzywa do pokoju” w moim codziennym życiu, poczułam, że atmosfera naturalnie się rozluźniła i wyłoniła się moc komunikacji, pocieszenia i zachęty.
Może to nie jest nic szczególnego, ale myślę, że jeśli ten zwyczaj zakorzeni się w rodzinie, to naturalnie rozprzestrzeni się także na sąsiadów.