Opowieść o prawdziwym rodzeństwie(?)

Po wielkiej kłótni z moim bratem, który jest ode mnie o rok starszy

Postanowiłem, że nigdy nie będę przepraszał pierwszy.

Myślałam, że to jeszcze bardziej mylące, bo to była wina mojego brata.

Ale kiedy myślę o języku miłości matczynej,

W końcu poczułem, że muszę do niego podejść pierwszy.

Złożyłem bratu kilka słów akceptacji.

„W porządku. To się może zdarzyć.”

Po przećwiczeniu języka miłości matczynej

Moje relacje z bratem są lepsze niż wcześniej🥹

PS Chcę pozostać tak bliskimi braćmi w prawdziwym życiu, jak na naszych zdjęciach z dzieciństwa