ਕੰਮ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਨਾ ਪਿਆ ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਹਿ-ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਸਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਰਵਾਈਜ਼ਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੰਮ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾ ਹਫ਼ਤਾ ਦੂਜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਲੁਕਾ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਰਵੱਈਆ ਮੇਰੇ ਸਹਿ-ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਵਹਾਰ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਰਵੱਈਏ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਲ, " ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ " ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੀਟਿੰਗ ਬੁਲਾਈ। ਮੈਂ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗੀ।
ਉਦੋਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਜਰਬੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਵਰਕਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਨਤੀਜਾ ਉਸੇ ਪਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ: "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ।" ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ!