ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਉੱਥੇ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਮੈਂ ਕੁਝ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?"
ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦਾ ਇਕਬਾਲ ਕੀਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਆਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਬਸ ਚੁੱਪਚਾਪ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਇਹ ਸੀ: ਉਸਨੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਮੰਨ ਲਈਆਂ, ਪਰ ਕੁਝ ਹਾਲਾਤ ਅਜਿਹੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਨ ਉਸਦੇ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਝਿੜਕਣ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਇੱਕ ਦਾਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਦਾਸ ਰਹੀ।
ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗ ਲਈ ਅਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਠੀਕ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨੂੰ ਛੁਪਾਇਆ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ।"
ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਦਿਲਾਸਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੋਤ ਸਨ।
ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣਾ, ਅੰਤ ਸੁਣਨਾ, ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਣਾ ਵਰਗੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਕੰਮਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਰਿਵਾਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।