कामाच्या ठिकाणी, मला एका आठवड्यासाठी माझ्या सहकाऱ्यांची कामे करण्याच्या एका प्रकारच्या प्रशिक्षणातून जावे लागले. सुरुवातीला, मला माझ्या पर्यवेक्षकाची मानसिकता कळली नाही. मला फक्त असे वाटत होते की माझी जागा घेतली जात आहे, आणि प्रत्येक वेळी कामावर आल्यावर मला माझ्या नकारात्मक विचारांशी लढावे लागत होते. पहिल्या आठवड्यानंतर दुसरा आठवडा सुरू झाला आणि मला लाज वाटू लागली व गोंधळही झाला. अखेरीस, मी माझा राग लपवू शकलो नाही आणि माझ्या नकारात्मक वृत्तीचा परिणाम माझ्या सहकाऱ्यांशी वागण्याच्या पद्धतीवर होऊ लागला.
जेव्हा मला माझी चूक लक्षात आली आणि मी माझ्या वागणुकीवर विचार केला, तेव्हा माझ्या लक्षात आले की माझ्या नकारात्मक वृत्तीमुळे मी माझ्या सहकाऱ्यांना दुखावले होते. त्याच क्षणी, “ आईच्या प्रेमाचे शांती देणारे शब्द ” हे वचन आठवले. चूक सुधारण्याचा निर्धार करून, मी माफी मागण्याचे ठरवले आणि एक बैठक बोलावली. प्रत्येक व्यक्तीची महत्त्वाची भूमिका समजून घेतल्यानंतर मला जे काही जाणवले होते, ते मी सर्वांसमोर मांडले आणि माझ्या कृतीबद्दल मनापासून माफी मागितली.
तेव्हापासून, माझा दृष्टिकोन अधिक व्यापक झाला आहे आणि या अनुभवाने मला एक उत्तम कार्यकर्ता बनवले आहे. हा उत्तम परिणाम त्या क्षणी सुरू झाला, जेव्हा मी फक्त एक शब्द कृतीत आणला: “मला माफ करा.” शब्दांमध्ये जखमा भरून काढण्याची शक्ती असते!