Nga sngewnguh shibun eh ia kane ka jingialap namar ka la pynkynmaw ia nga ba kaba ngi donkam eh ka long ka jingieit jong ka Mei.
Ka la pynlong ia nga ban sngewthuh ba khnang ban sngew shisha ia ka jingieit jong ka Mei ha ka jingim jong nga kaba man ka sngi, nga donkam ban iashim bynta ha ka jinglong bneng kaba ka Mei ka kwah ba ngin bud. Ka jinglong sbun bad jingsngewthuh ia ki jinglong jong uwei ia uwei pat ka iarap ia ngi ban ioh ia ka jingsngewthuh kaba kham jylliew shaphang kaei ka jingieit bashisha.
Ka jingieit jong nga ia phi ka paw da kaba shu kylli, “Kumno phi sngew?” Ka jingai khublei ia kito kiba shakri ia ngi ha ka jingim ba man ka sngi jong ngi bad ka jingkylli ia kiwei shaphang ki jingpyrkhat jong ki—katba dang sngap jar jar—ka iarap ban thaw ia ki jingiadei kiba don jingmut.
Haba ngi leh ia kine ki kam ba shisha jong ka jingieit ha ki iing ki sem, ki jaka trei bad hapoh ka Balang, ngi lah ban sngew ia ka jingkylla kaba jia hapoh jong ngi. Khublei shibun ia ka jingpynkynmaw ban im da ka jingsngewrit bad jingsngewthuh kaba kham bun.
Ngi Ieid ia Phi Mei!