Ο σύζυγός μου είναι κάπως συγκρατημένος και έχει σαφείς απόψεις, οπότε ακόμα και όταν πήγαινα στην εκκλησία, συχνά πληγωνόμουν ή στεναχωριόμουν με έστω και μία λέξη που έλεγε.
Ανησύχησα επίσης πολύ καθώς σε έβλεπα να προσπαθείς να τα χειριστείς όλα μόνη σου χωρίς να το δείχνεις στην οικογένειά σου, ακόμα και όταν περνούσες μια σωματικά και ψυχικά δύσκολη περίοδο λόγω διαφόρων προβλημάτων.
Στη συνέχεια, καθώς εξασκούμασταν στην εκκλησία στη «Γλώσσα της Αγάπης της Μητέρας που Καλεί σε Ειρήνη», η ατμόσφαιρα άρχισε σταδιακά να αλλάζει. Έγινε φυσικό να προσφέρουμε λόγια επαίνου και ενθάρρυνσης ο ένας στον άλλον και να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας με θέρμη. Ο έπαινος και η ενθάρρυνση, που δεν ακούγονταν εύκολα στην καθημερινή ζωή, φάνηκαν να αποτελούν μεγάλη πηγή δύναμης και για τον σύζυγό μου.
Αργότερα, καθώς ο σύζυγός μου σκεφτόταν όλα όσα είχαν συμβεί, συνειδητοποίησε ότι απλώς δεν ήταν καλός στο να εκφράζεται και ότι λάμβανε πολύ περισσότερη προσοχή και αγάπη από τους ανθρώπους γύρω του από ό,τι νόμιζε.
Και θέλοντας να μεταδώσει την αγάπη που έλαβε και στους άλλους, ανάρτησε το μήνυμα «Η Γλώσσα της Αγάπης της Μητέρας» σε όλο τον χώρο εργασίας και άρχισε να το εφαρμόζει στην πράξη. Προσπαθεί να προσφέρει πρώτα λόγια επαίνου και ενθάρρυνσης και να μιλάει λαμβάνοντας υπόψη τα συναισθήματα του άλλου ατόμου.
Είδα την αλλαγή που επέφεραν τα θερμά λόγια που ξεκίνησαν από την εκκλησία να συγκινούν την καρδιά του συζύγου μου και στη συνέχεια να επεκτείνονται στον χώρο εργασίας του και στους ανθρώπους γύρω του.
Η γλώσσα αγάπης μιας μητέρας φαίνεται να είναι μια θερμή μέθοδος επικοινωνίας που μεταφέρει γαλήνη από την καρδιά του ομιλητή στην καρδιά του ακροατή.