Γνώρισα τυχαία μια νεαρή Καμποτζιανή στο δρόμο και ήρθα πολύ κοντά. Φοίτησε στο ίδιο πανεπιστήμιο με εμένα, και επειδή δεν υπήρχε μεγάλη διαφορά ηλικίας, ταιριάξαμε πολύ. Υποσχεθήκαμε μάλιστα να διδάσκουμε η μία στην άλλη τις γλώσσες μας όποτε είχαμε την ευκαιρία.
Στη συνέχεια, μελέτησα καμποτζιανά με τη νεαρή γυναίκα. Καθώς σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να της διδάξω στα κορεατικά, μου ήρθε στο μυαλό η φράση «Η γλώσσα της αγάπης της μητέρας που καλεί για ειρήνη». Της δίδαξα τη γλώσσα της μητέρας της στα κορεατικά, συνδυάζοντας κορεατικά και αγγλικά. Ακούσαμε επίσης μαζί ένα τραγούδι της εκστρατείας στα καμποτζιανά και υποσχεθήκαμε να συνεχίσουμε τις σπουδές μας στην επόμενη συνάντησή μας.
Παρόλο που προερχόμασταν από διαφορετικά μέρη και είχαμε διαφορετικούς πολιτισμούς, καταφέραμε να κατανοήσουμε και να νιώσουμε ενσυναίσθηση ο ένας για την καρδιά της άλλης μαθαίνοντας για την καρδιά μιας μητέρας μέσα από τη γλώσσα της αγάπης της.