Παρόλο που έχουν περάσει 27 χρόνια από τότε που παντρευτήκαμε, ούτε εγώ ούτε ο σύζυγός μου έχουμε θερμή ή στοργική προσωπικότητα, επομένως ζούμε σχεδόν χωρίς καμία συζήτηση. Ήξερα ότι έπρεπε να εφαρμόζω τη μητρική γλώσσα της αγάπης που απαιτεί ειρήνη , αλλά ήταν απίστευτα δύσκολο να το κάνω επειδή ήταν δύσκολο να εγκαταλείψω την έμφυτη προσωπικότητά μου.
Στην αρχή, προσπάθησα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στον σύζυγό μου μέσω μηνύματος κειμένου και, μόλις το συνήθισα λίγο, άρχισα να την εκφράζω διακριτικά δυνατά. Τελικά, καθώς απέκτησα αυτοπεποίθηση, άρχισα να εκφράζω την εκτίμηση και την εκτίμησή μου.
Αλλά τι στο καλό!
Μια μέρα, ήθελα πολύ να φάω το πεπόνι που αγοράσαμε νωρίτερα μέσα στην ημέρα, αλλά μουρμούριζα στον εαυτό μου: «Δεν έχω τη δύναμη να το ξεφλουδίσω και να το φάω». Τότε, ο άντρας μου σηκώθηκε από τον καναπέ, έβγαλε το πεπόνι από το ψυγείο, το έπλυνε καλά και το μοίρασε σε μερίδες, δίνοντάς μου το ένα και αφήνοντας το υπόλοιπο στο ψυγείο.
Δεν έχω ξαναζήσει κάτι παρόμοιο εδώ και 27 χρόνια.
Είπα στον άντρα μου, ο οποίος μου είχε ξεφλουδίσει φρούτα για πρώτη φορά, «Είμαι τόσο συγκινημένη, ευχαριστώ» και έφαγα τα φρούτα με απόλαυση. Αν και η χειροτεχνία του ήταν στραβή και πρόχειρη, αυτό ήταν σαφώς το αποτέλεσμα της μητρικής αγάπης που εφαρμόστηκε στην πράξη μέσω των λέξεων.
Αποφασίζω να το εφαρμόζω αυτό με μεγαλύτερη επιμέλεια για την οικογένεια και τους γνωστούς μου από τώρα και στο εξής.