Εργάζομαι ως παιδαγωγός σε παιδικό σταθμό.
Την ώρα του απογευματινού σνακ, συνήθως τα μοιράζω γρήγορα και λέω «Φάτε».
Αν έχυναν σνακ, συνήθιζα να λέω, «Πήγαινε να πάρεις ένα χαρτομάντιλο και σκούπισέ το» ή «Σταμάτα να χύνεις».
Ένιωσα ότι έπρεπε να εφαρμόσω στην πράξη τη γλώσσα αγάπης της μητέρας μου, οπότε ρώτησα: «Ποιο είναι το σημερινό σνακ; Θέλει κανείς να φάει πολύ;» Αν χυνόταν ένα σνακ, έλεγα: «Δεν πειράζει, συμβαίνει· μπορούμε απλώς να το σκουπίσουμε». Ακόμα και όταν ένα παιδί έχυνε γάλα και λέκωνε τα ρούχα του, έλεγα: «Δεν πειράζει· μπορούμε απλώς να το σκουπίσουμε ή να αλλάξουμε ρούχα». Ως αποτέλεσμα, ένα παιδί είπε: «Δάσκαλε, έχεις αλλάξει!»
Έτσι, στο δρόμο της επιστροφής από τη δουλειά με το λεωφορείο, συνειδητοποίησα ότι ήμουν πολύ ενοχλημένη και θυμωμένη με τα παιδιά μου, και το σκέφτηκα πολύ.
Από τώρα και στο εξής, θα εφαρμόζω πολύ περισσότερο στην πράξη τη γλώσσα αγάπης της μητέρας μου!