Συνήθιζα να ρωτάω συχνά τους γύρω μου ποιες λέξεις ήθελα περισσότερο να ακούσω από τη γλώσσα αγάπης της μητέρας μου.
Περίμενα να είναι κάτι σαν, «Ευχαριστώ, είμαι ευγνώμων», «Αυτό είναι καταπληκτικό, τα πας περίφημα» και «Θα ήθελα να ακούσω περισσότερες σκέψεις σου».
Ωστόσο, παραδόξως, η φράση που ήθελαν να ακούσουν πιο επανειλημμένα ήταν: «Είναι εντάξει, συμβαίνει». Είπαν ότι ήθελαν να ακούσουν περισσότερο τη λέξη «είναι εντάξει», εξηγώντας ότι το να τους καθησυχάζει ότι τα λάθη τους είναι εντάξει τους παρέχει μεγαλύτερη άνεση και τη δύναμη να σταθούν ξανά στα πόδια τους. Κι εγώ επίσης θέλω πάντα να τα πάω καλά και να είμαι καλός άνθρωπος, αλλά κάνω περισσότερα λάθη από όσα μπορώ, οπότε καταλήγω να ζητώ συχνά συγγνώμη. Σε τέτοιες στιγμές, αυτή η συμπεριληπτική ενθάρρυνση του «είναι εντάξει» μου δίνει την ισχυρή αποφασιστικότητα να προσπαθήσω ξανά.
Είναι υπέροχο να βλέπουμε τόση αγάπη να ξεπηδά ανάμεσά μας καθώς εξασκούμε καλά τις εννέα γλώσσες αγάπης της Μητέρας. Χαίρομαι που έχω τις γλώσσες αγάπης της Μητέρας.