Ως δασκάλα δημοτικού, πρόσφατα ανέπτυξα μια σημαντική ανησυχία. Αυτό συμβαίνει επειδή, καθώς τα παιδιά στην τάξη μου μπαίνουν στην εφηβεία, ενοχλούνται όλο και περισσότερο μεταξύ τους και λένε πράγματα που πληγώνουν. Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η ανησυχία εξαπλώθηκε πέρα από εμένα, την δασκάλα της τάξης, στους γονείς των παιδιών στο σπίτι. Ένας γονέας ζήτησε ακόμη και μια συνάντηση γονέων-δασκάλων, δηλώνοντας: «Ανησυχώ επειδή το παιδί μου γίνεται πολύ ευερέθιστο στο σπίτι τελευταία και μιλάει αγενώς».
Αυτό που χρειαζόμουν περισσότερο εκείνη την εποχή ήταν μια μέθοδος διαχείρισης της τάξης που θα βοηθούσε τα παιδιά να εφαρμόσουν όμορφα λόγια στην πράξη. Από εκείνη την ημέρα και μετά, εφάρμοσα στην τάξη τη «Γλώσσα της Μητέρας της Αγάπης που Καλεί σε Ειρήνη» και άρχισα να διαχειρίζομαι την τάξη, ελπίζοντας σε έστω και μικρές αλλαγές.
Κάθε μέρα πριν από την πρώτη περίοδο, ξεκινάγαμε την ημέρα διαβάζοντας με τα παιδιά τη Γλώσσα της Αγάπης της Μητέρας και δημιουργήσαμε μια «Αποστολή Τάξης» για να εξασκήσουμε πολύ τη «Γλώσσα της Αγάπης της Μητέρας που Καλεί για Ειρήνη» για μια εβδομάδα, καθοδηγώντας όλα τα παιδιά να χρησιμοποιούν τη γλώσσα της αγάπης μεταξύ τους.
Ως αποτέλεσμα!!! Η τάξη μας υφίσταται πλέον σημαντικές αλλαγές που ξεπερνούν τις μικρές λεπτομέρειες, σε σημείο που γίνονται αισθητές ακόμη και στα σπίτια των παιδιών.
Στην τάξη, τα παιδιά χρησιμοποιούν φυσικά γλώσσες αγάπης μεταξύ τους και εξασκούνται στο «Πήγαινε Πρώτος», το οποίο λέγεται ότι είναι το πιο δύσκολο πράγμα για τους μαθητές του δημοτικού.
Υπήρξε επίσης ένας γονέας που είπε ότι συγκινήθηκε από το θέαμα του παιδιού του να γίνεται σταδιακά ευερέθιστο στο σπίτι και να λέει στο μικρότερο αδερφάκι του: «Δεν πειράζει, συμβαίνει».
Μέσω του προγράμματος «Η Γλώσσα της Μητέρας με την Αγάπη που Καλεί για Ειρήνη», η τάξη μας γίνεται μια ζεστή και στοργική τάξη. Ελπίζουμε ότι στο μέλλον, η τάξη μας θα συνεχίσει να ασκεί θετική επιρροή πέρα από την τάξη, στις οικογένειές μας και στην κοινωνία.