Όταν ξύπνησα την άλλη μέρα, είχε πολύ χιόνι στοιβαγμένο τη νύχτα.
Κοιτάζοντας ψηλά, ο κόσμος έλαμπε με καθαρό λευκό χιόνι, αλλά οι δρόμοι ήταν μια καταστροφή.
Ξεκινήσαμε τις εργασίες αποχιονισμού με την οικογένειά μας για να διασφαλίσουμε ότι τα αυτοκίνητα που περνούν μπροστά από τη Σιών μπορούν να περάσουν χωρίς προβλήματα.
Φτυαρίζω το χιόνι για περίπου 30 λεπτά σε θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν, και το μέτωπό μου ίδρωνε και η πλάτη μου πονούσε.
Ένιωσα όμως καλά όταν οι περαστικοί μου έκαναν κομπλιμέντα λέγοντας: «Δουλεύεις σκληρά» και «Κάνεις καλή δουλειά».
Παρόλο που ήμουν σωματικά κουρασμένος, ένιωθα καλά βλέποντας αυτοκίνητα και ανθρώπους να περνούν με ασφάλεια μετά από δύο ώρες αποχιονισμού.
Κοιταχτήκαμε ο ένας στα πρόσωπα του άλλου, χαμογελάσαμε λαμπερά και είπαμε: «Σας ευχαριστώ για τη σκληρή δουλειά σας», «Σας ευχαριστούμε που είστε μαζί μας» και «Σας ευχαριστώ» και ήμασταν χαρούμενοι.
Ήταν μια μέρα που ήταν ακόμη πιο ευγνώμων, ανταμείβοντας και χαρούμενη καθώς πραγματοποιήσαμε την εκστρατεία, ενώ μοιραζόμασταν την ευγνωμοσύνη μας για τη δύσκολη και προκλητική δουλειά.