Προηγουμένως, η κόρη μου κι εγώ διαβάζαμε βιαστικά τις δεκαπενθήμερες αναφορές μας για την ανάγνωση εικονογραφημένων βιβλίων. Ωστόσο, από τότε που εξασκήσαμε «τη γλώσσα της μητρότητας», όλα έχουν σταδιακά αλλάξει. Όταν συνοδεύω την κόρη μου στην ολοκλήρωση των εικόνων της με θερμά λόγια και στάση, η ίδια η διαδικασία γίνεται μια ευκαιρία για να μοιραστούμε αγάπη.
Βλέποντας αυτή την αλλαγή, ο σύζυγος συγκινήθηκε βαθιά και προσφέρθηκε να συμμετάσχει κι αυτός. Εφόσον ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχε, αφιέρωσε πολλή σκέψη στα σχέδια και τις ιδέες του για την έκθεση του βιβλίου του. Η κόρη του, από την άλλη πλευρά, δεν μπορούσε παρά να ζωγραφίζει ασταμάτητα, εμπνευσμένη από τις δικές της δημιουργίες. Ενώ παρακολουθούσε την απεριόριστη δημιουργικότητα της κόρης του, ο σύζυγος ήταν απασχολημένος με το καθάρισμα πίσω της. Αν και υπήρξαν κάποιες χαοτικές στιγμές, κάθε στιγμή που μοιραζόταν η οικογένεια - γέλια, σκέψεις και απόλαυση χρόνου μαζί - ήταν γεμάτη χαρά και πολύτιμη αξία.
Τελικά, συνειδητοποίησα ότι η γλώσσα αγάπης μιας μητέρας δεν είναι απλώς θερμά λόγια, αλλά μια δύναμη που μπορεί να ενώσει μια οικογένεια . Οι αναστοχασμοί του εικονογραφημένου βιβλίου έγιναν ένας μικρός χώρος για να εξασκήσουμε αυτή τη γλώσσα αγάπης, και χάρη σε αυτήν, οι καρδιές της οικογένειάς μας συνδέονται πιο στενά, γίνονται μια οικογένεια ενωμένη από αγάπη, γλυκιά σαν μέλι.