Γνώρισα κάποιον που έπασχε από σοβαρή κατάθλιψη και αρνητικές σκέψεις. Είχε απομονωθεί και είχε απομονωθεί επειδή κανείς δεν άκουγε ή δεν καταλάβαινε την ιστορία του. Με συμπονετική καρδιά, προσπάθησα να τον προσεγγίσω με γνήσια κατανόηση και ενσυναίσθηση, ενώ παράλληλα προσπαθούσα να εκφράσω στην πράξη τη γλώσσα της αγάπης, όπως αυτή μιας μητέρας.
Τότε, είπε, « Υπάρχουν όντως τόσο καλοί άνθρωποι στον κόσμο; Έχετε αφιερώσει την προσπάθειά σας, τον χρόνο σας, και μάλιστα έχετε φτιάξει νόστιμο σπιτικό φαγητό . Είστε ακόμα εκεί, περιμένοντάς με υπομονετικά με τόση εγκάρδια καλοσύνη.»
Στο μέλλον, θα συνεχίσω να αγκαλιάζω τους πάντες με την αγαπητική γλώσσα της Μητέρας Μαρίας, γινόμενος έτσι ένας θερμός άνθρωπος που μοιράζεται αγάπη με αυτόν τον άγονο κόσμο.