Για λίγες μέρες περπατούσε με βαριά καρδιά. Η καρδιά του δεν ήταν χαρούμενη. Ένιωθε ότι κάτι του έλειπε. Ακόμα και μετά τη λατρεία, θα ένιωθα άσχημα. Μερικές φορές ένιωθα ότι έκανα κάτι λάθος και επίσης ένιωθα έναν ξαφνικό φόβο στην καρδιά μου. Ο λόγος για όλα αυτά ήταν το ίδιο πράγμα, η διαμάχη μου με την αδερφή μου. Η σχέση μας, που είχε πάψει να μιλάει ακόμα και μετά από μερικές περιστασιακές συζητήσεις, σταδιακά θα μετατρεπόταν σε μίσος.
Αλλά όταν άρχισα να κρατάω καθημερινές σημειώσεις κάτω από αυτή την ημέρα αγάπης και ειρήνης της μητέρας, σταδιακά άλλαξα γνώμη και άρχισα να σκέφτομαι ότι έπρεπε να ζητήσω συγγνώμη. Τελικά, πήρα μεγάλο θάρρος και ζήτησα συγγνώμη και πήγα στο πλευρό της και της είπα: «Κόρη, μπορεί να πλήγωσα την καρδιά σου, αλλά συγχώρεσέ με». Πριν προλάβει να ολοκληρώσει αυτά τα λόγια, ξέσπασε και εκείνη σε κλάματα και είπε: «Δεν πειράζει». Η σχέση μας αποκαταστάθηκε. Το να ζητάς συγγνώμη δεν είναι εύκολο, αλλά τα αποτελέσματα αξίζουν τον κόπο.
Σας ευχαριστούμε πολύ για αυτήν την καμπάνια που σκορπίζει την αγάπη μιας μητέρας που χάνει τον εαυτό της κερδίζοντας τους άλλους.