Σήμερα το πρωί, ενώ πήγαινα στο γραφείο, διάβαζα ένα βιβλίο. Το τρένο ήταν γεμάτο, καθώς πολλοί άνθρωποι πήγαιναν επίσης στη δουλειά. Όταν φτάσαμε στον επόμενο σταθμό, το άτομο που καθόταν μπροστά μου ήταν έτοιμο να κατέβει και υποτίθεται ότι ήμουν το επόμενο άτομο που θα καθόταν σε εκείνη τη θέση. Αλλά μια κυρία που στεκόταν πίσω μου μπήκε μέσα και κάθισε αντί για εμένα. Στην αρχή, ένιωσα θυμό, αλλά συνειδητοποιώντας ότι κρατούσα τα λόγια της μητέρας μου στο μυαλό μου, σκέφτηκα: «Ίσως χρειάζεται αυτή τη θέση περισσότερο από ό,τι εγώ».
Μόλις έφτασα στο γραφείο, ο συνάδελφός μου ήρθε σε μένα και ζήτησε βοήθεια με την αναφορά του. Η φυσική μου αντίδραση είναι να παραπονεθώ για το πώς δεν μπορεί να το κάνει μόνος του. Αλλά πήρα μια βαθιά ανάσα και τον πλησίασα με ευγένεια. Σιγά σιγά τον βοήθησα. Είπε ότι λυπόταν που ήρθε σε μένα πολύ νωρίς, με ένα χαμόγελο και ελαφρότητα στην καρδιά μου του απάντησα, «Δεν πειράζει».
Μητέρα, σε ευχαριστώ που μου έμαθες και σήμερα υπομονή.