Ένας ηλικιωμένος που κάνει αιμοκάθαρση και ζει μόνος του, ζει στο σπίτι μπροστά μας εδώ και δεκαετίες.
Όταν τον χαιρέτησα για πρώτη φορά, είχε μια σκληρή έκφραση, και επειδή δεν χαμογέλασε ούτε όταν τον χαιρέτησα, φαινόταν λίγο μόνος.
Παρ 'όλα αυτά, έχουν περάσει αρκετοί μήνες από τότε που άρχισα να τον χαιρετώ με χαρά κάθε φορά που τον έβλεπα και να του φέρομαι φιλικά ρωτώντας του: «Έφαγες;» Μια μέρα, χτύπησε το κουδούνι και όταν βγήκα έξω, ο ηλικιωμένος κύριος στεκόταν εκεί με ένα ντροπαλό χαμόγελο.
Ο ηλικιωμένος κύριος μου έδωσε μια δέσμη σακούλες σκουπιδιών, λέγοντας ότι τις παρείχε το διοικητικό κέντρο πρόνοιας, και είπε: «Δεν έχω τίποτα να σου δώσω, νεόνυμφε. Σε παρακαλώ χρησιμοποίησέ τις».
Αν απλώς περνούσα σκεπτόμενος «Δεν φαίνεσαι καλά», δεν θα γνώριζα τη ζεστασιά της καρδιάς σου. Βιώνοντας τη γλώσσα της μητρικής αγάπης, μαθαίνω επίσης την υπομονή και την αναμονή.