Μια μέρα, μαζί με μια αδερφή και μια διάκονο, μιλούσαμε για τα λόγια αγάπης της Μητέρας. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η διάκονος είχε φέρει ένα μικρό σνακ για να μοιραστεί και μετά από λίγο αρχίσαμε να λέμε τις λέξεις που εξασκούσαμε περισσότερο εκείνες τις μέρες, όπως «Πρώτα εσύ, σε παρακαλώ» και «Πώς είσαι;»
Υπήρξε μια στιγμή που η νεαρή αδερφή είπε στη διάκονο: «Ευχαριστώ πολύ, όλα ήταν δυνατά χάρη σε σένα», αναφερόμενη στο σνακ που είχε ετοιμάσει παρά τον λίγο χρόνο που είχε. Εκείνη απάντησε: «Ευχαριστώ τον Πατέρα και τη Μητέρα». Μετά αρχίσαμε να γελάμε γιατί μετά, η νεαρή αδερφή πρόσθεσε, «Πρέπει να ήταν δύσκολο για σένα», αναφερόμενη στο πώς, παρά τα πολλά καθήκοντά της, μας φρόντιζε.
Ήταν μια στιγμή γεμάτη τρυφερότητα και γέλιο, γιατί σπάνια σταματάμε για να παρατηρήσουμε ή να είμαστε ευγνώμονες για τις μικρές λεπτομέρειες του κάθε ανθρώπου. Το να μιλάμε έτσι ο ένας στον άλλο ένιωθα πολύ περίεργο, αλλά ταυτόχρονα ήταν όμορφο.
Ευχαριστούμε τη Μητέρα, που γνωρίζει τόσο βαθιά τις καρδιές μας, που μας έδωσε 7 λέξεις που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.