Με εισήγαγαν στο νοσοκομείο για μια απλή επέμβαση και περάσαμε την ημέρα σε ένα δωμάτιο τριών ατόμων με τις κουρτίνες τραβηγμένες, χωρίς να γνωρίζουμε ο ένας τα πρόσωπα του άλλου και νιώθοντας αμήχανα.
Ως κάποια που εξασκεί τη γλώσσα της μητρικής αγάπης, θα μπορούσα απλώς να μείνω σιωπηλή; Χαχα.
Εκμεταλλευόμενοι τη στιγμή που σπρώχνουν προς τα πίσω την κουρτίνα και βγαίνουν έξω
«Γεια σου. Τι σου συμβαίνει;»
Μετέφερα μάλιστα λόγια ενθάρρυνσης, λέγοντας: «Γίνε γρήγορα καλά!»
Τότε, οι μεγαλύτερες αδερφές είπαν ότι ήταν πολύ ευγνώμονες, σχολιάζοντας ότι η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο του νοσοκομείου φαίνεται επιτέλους να ζωντανεύει. Ήταν πολύ χαρούμενες και μάλιστα πρότειναν να μοιραστούμε μαζί λίγο κέικ. Είπαν να συναντηθούμε ακόμα και μετά το εξιτήριο~^^
Η γλώσσα της μητρικής αγάπης είναι η καλύτερη!😍💓👍💯💪
Εξασκούμαι ξανά στα λόγια αγάπης της μητέρας σήμερα!!^^