Στις 18, την τελευταία μέρα του εορταστικού Σαββατοκύριακου, όταν έφτασα στο σπίτι των γονιών μου στις 12:00 μ.μ. για μεσημεριανό, το πρώτο πράγμα που τράβηξε την προσοχή μου ήταν το τραπέζι της τραπεζαρίας.
Συγκινήθηκα βαθιά όταν σκέφτηκα πόση προσπάθεια πρέπει να κατέβαλε η μητέρα μου για να ετοιμάσει μόνη της όλο αυτό το φαγητό. Πριν από το γεύμα, υποκλιθήκαμε ο ένας στον άλλον και ανταλλάξαμε ευχές, και απόλαυσα απόλυτα το φαγητό που είχε ετοιμάσει με τόση φροντίδα.
«Μμμ, είναι πολύ νόστιμο, μαμά.»
Βλέποντας τον άντρα μου να τρώει με τόσο ενθουσιασμό, λέγοντας «Θα το απολαύσω αυτό. Έφτιαξες τόσα πολλά», ένιωσα ευγνώμων.
Βλέποντας ότι είχε ετοιμάσει τρία σνακ εκ των προτέρων για τον εγγονό της, ο γιος μου έλαμψε με ένα πλατύ χαμόγελο και ήταν πολύ χαρούμενος. Ήταν επίσης υπέροχο να τον βλέπω να εκφράζει την ευγνωμοσύνη του στη γιαγιά του με μια υπόκλιση .
Με συγκίνησε επίσης το γεγονός ότι ο σύζυγός μου έστρωσε τα άδεια πιάτα χωρίς καν να με ρωτήσει. Ως ένα συγκρατημένο άτομο από την επαρχία Γκιόνγκσανγκ, δεν είναι πολύ εκφραστικός, αλλά ένιωσα την ευγνωμοσύνη του να μεταδίδεται μέσα από τις πράξεις του.
Μάζεψε την άφθονη ποσότητα φαγητού που είχε ετοιμάσει για να φάω στο σπίτι, οπότε την ευχαρίστησα επανειλημμένα και της είπα πόση προσπάθεια είχε καταβάλει. Σε απάντηση, η μητέρα απάντησε: «Ναι, ευχαριστώ!» Ήμουν ακόμη πιο ευγνώμων επειδή, χάρη σε αυτήν, απαλλάχθηκα από την ανησυχία για την προετοιμασία των γευμάτων.
Στο παρελθόν, συνήθιζα να έτρωγα σιωπηλά και να φεύγω, αλλά αυτή τη φορά, ανέλαβα εγώ τα πιάτα και κουβεντιάσαμε όμορφα πριν επιστρέψουμε σπίτι.
Καθώς προσπαθούσα να εξασκήσω τη «γλώσσα της μητρικής αγάπης που καλεί σε ειρήνη» στην καθημερινή μου ζωή, ένιωσα ότι η ατμόσφαιρα μαλάκωσε φυσικά και αναδύθηκε η δύναμη της επικοινωνίας, της παρηγοριάς και της ενθάρρυνσης.
Μπορεί να μην είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά νομίζω ότι αν αυτή η συνήθεια ριζώσει μέσα στην οικογένεια, φυσικά θα εξαπλωθεί και στους γείτονες.