Σήμερα, είχα την πολύτιμη ευλογία να γνωρίσω έναν αδελφό που δεν είχα δει τους τελευταίους τρεις μήνες από την τελευταία μας εκπαίδευση πέρυσι. Τώρα, κατά τη διάρκεια της Συλλογικής Εκπαίδευσης του 1ου Τριμήνου, συναντηθήκαμε ξανά με λαμπερά χαμόγελα και ζεστές καρδιές.
Τον χαιρέτησα με χαρά, λέγοντας: «Τι κάνεις, αγαπητέ μου αδερφέ;» Μου απάντησε: «Είμαι καλά, χάρη στον πατέρα και τη μητέρα! Είσαι χαρούμενος;» Απάντησα με χαρά: «Ναι, είμαι χαρούμενος - όχι μόνο επειδή σε ξαναβλέπω, αλλά επειδή ο πατέρας και η μητέρα είναι πάντα μαζί μας». Και από εκεί, συνεχίσαμε τη συζήτησή μας, γεμάτη ζεστασιά και ευγνωμοσύνη.
Μέσα από αυτόν τον απλό χαιρετισμό - «Τι κάνεις;» - συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά την αληθινή ουσία της οικογένειάς μας. Τέτοια απλά λόγια μπορούν να ανοίξουν καρδιές, να ενδυναμώσουν τους δεσμούς και να μας υπενθυμίσουν ότι δεν είμαστε ποτέ μόνοι στο μονοπάτι της ζωής. Η χαρά και η ευτυχία να βλέπω τον αδερφό μου, που συνεχίζει να περπατάει στο ίδιο μονοπάτι, είναι πραγματικά αξέχαστη και συγκινητική.
Καθώς μιλούσαμε, μοιραστήκαμε γέλια και τη χαρούμενη εμπειρία της κοινής υπηρεσίας, ενθαρρύνοντας ο ένας τον άλλον με ελπίδα. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα πόσο πολύτιμος και πολύτιμος είναι ο καθένας μας. Πόσο πιο χαρούμενοι πρέπει να νιώθουν ο πατέρας και η μητέρα όταν βλέπουν τα παιδιά τους ενωμένα, να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να ζουν αρμονικά.
Ανυπομονώ για την ημέρα που θα μπορέσουμε όλοι να συναντηθούμε στο σπίτι μας, να μοιραστούμε τις ιστορίες μας για πάντα και να μην ξαναζήσουμε ποτέ τον αποχωρισμό. Τι ένδοξη και ευτυχισμένη μέρα θα είναι αυτή η μέρα!
Ευχαριστίες στον Πατέρα και τη Μητέρα.