Κάθε Κυριακή, όταν δεν υπάρχουν ειδικές εκδηλώσεις, συγκεντρωνόμαστε στην εκκλησία για την τακτική μας συνάντηση.
Πρόσφατα, ακριβώς την ώρα που ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, παρατήρησα μια γυναίκα να περπατάει προς το μέρος μας με τα παιδιά της, χαμογελώντας θερμά. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να την χαιρετώ φυσικά, σαν να ήταν κάποια που ήδη γνώριζα, και να της πω: «Τι κάνεις, αδερφούλα;»
Μου χαμογέλασε και απάντησε «Είμαι καλά» και μετά με ρώτησε αν είχε αργήσει. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα λίγο μπερδεμένος, αφού δεν την είχα προσκαλέσει προσωπικά.
Αργότερα, έμαθα ότι στην πραγματικότητα πήγαινε σε ένα διαφορετικό μέρος στο οποίο την είχαν προσκαλέσει. Ωστόσο, αφού είδε τα μέλη της εκκλησίας μας να χαμογελούν και να χαιρετούν θερμά το ένα το άλλο, νόμιζε ότι ήταν το μέρος στο οποίο την είχαν προσκαλέσει.
Αυτή η σύνδεση έγινε η αρχή ενός δεσμού και τώρα πηγαίνουμε στην εκκλησία μαζί, γινόμενοι πραγματικά «μία οικογένεια».
Μέσα από αυτή την εμπειρία, συνειδητοποίησα ότι όταν μοιράζεται κανείς τη γλώσσα της αγάπης της Μητέρας —κάτι τόσο απλό όσο ένας θερμός χαιρετισμός— οι καλοί άνθρωποι έλκονται φυσικά. Δεν ήταν απλώς μια σύμπτωση, αλλά η δύναμη της αγάπης στην πράξη.
Από τώρα και στο εξής, θα συνεχίσω να καταβάλλω προσπάθεια να εφαρμόζω τη γλώσσα της αγάπης της Μητέρας στην καθημερινότητά μου.
Σας ευχαριστώ, Πατέρα και Μητέρα.