Πριν από δύο εβδομάδες, ο σύζυγός μου κι εγώ είχαμε μια παρεξήγηση, η οποία προκάλεσε αμηχανία μεταξύ μας. Επειδή δεν τον καταλάβαινα και τον έκρινα άκριτα, λογομαχήσαμε και αυτό μας έκανε να ψυχρανθούμε ο ένας προς τον άλλον.
Επιπλέον, μόλις πριν από τρεις ημέρες, ο σύζυγός μου αρρώστησε. Ο τραυματισμός στον ώμο του επιδεινώθηκε ξαφνικά ξανά και χρειαζόταν βοήθεια με κάποιες δουλειές του σπιτιού. Εξαιτίας αυτού, έπρεπε να τον βοηθήσω παρόλο που εξακολουθούσα να ένιωθα απογοήτευση και τύψεις απέναντί του. Ωστόσο, καθώς η μητέρα μας πάντα μας υπενθύμιζε να αγαπάμε ο ένας τον άλλον και να έχουμε υπομονή και αντοχή, αφαίρεσα το μίσος και τα αγκάθια από την καρδιά μου και τον φρόντισα με κάθε τρόπο που μπορούσα. Του μαγείρεψα ένα νόστιμο γεύμα και μάλιστα αγόρασα το αγαπημένο του τσάι με γάλα. 
Παρόλο που η παρεξήγηση προήλθε από κάτι μικρό, θυμόμουν τον πατέρα και τη μητέρα να μας υπενθυμίζουν συνεχώς να συγχωρούμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας ακόμη και περισσότερες από 99 φορές. Έχοντας αυτό κατά νου, βρήκα το θάρρος να του μιλήσω ευγενικά. Το να συγχωρούμε τους άλλους μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά συνειδητοποίησα ότι αν δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε ο ένας τον άλλον και να υπομείνουμε υπομονετικά τις αδυναμίες των αδελφών και των αδελφών μας, η καρδιά της μητέρας θα ραγίσει ακόμη περισσότερο. Έχοντας αυτό κατά νου, προσευχήθηκα για την ανάρρωση του συζύγου μου και να αποκτήσει γρήγορα μια καρδιά για το ευαγγέλιο.
Σύντομα, οι προσευχές μου εισακούστηκαν. Όταν ξύπνησα από έναν υπνάκο μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά, είδα τον άντρα μου να μελετάει την Αγία Γραφή με καλή υγεία. Ελπίζω ότι εφαρμόζοντας τη Γλώσσα της Μητέρας Αγάπης, ο άντρας μου θα είναι πιο υγιής και πιο παθιασμένος σωματικά και ψυχικά.
Σας ευχαριστώ, Πατέρα και Μητέρα 