Καθώς μπαίνω στη νέα χρονιά, θέλω να κάνω αυτή τη χρονιά πιο εύγλωττη από ποτέ.
Ανάμεσά τους, το άτομο που σκεφτόμουν περισσότερο ήταν ο πατέρας μου.
Ο πατέρας μου είναι ο πιο κοντινός μου, αλλά είναι πάντα ήσυχος, οπότε μιλάω πολύ στη μητέρα μου.
Δεν υπήρξε πολλή συζήτηση μεταξύ μας.
Επιπλέον, ήταν δύσκολο να τον πλησιάσουμε περισσότερο, καθώς ζούσαμε μακριά ο ένας από τον άλλον σε διαφορετικές περιοχές, παρόλο που το ίδιο συνέβαινε και όταν ήμασταν μαζί.
Εκείνη την εποχή, μου έκανε εντύπωση η έκφραση «γεια» ανάμεσα στις γλώσσες της μητρικής αγάπης, η οποία είναι μια λέξη που ανοίγει την ειρήνη.
Μάζεψα το θάρρος μου και σε χαιρέτησα εν αναμονή της πρωινής σου διαδρομής.
Ο πατέρας μου ρώτησε, «Τι χρειάζεσαι;» αλλά πριν φύγει για τη δουλειά το πρωί,
Όταν του είπα ότι του τηλεφωνούσα για να τον χαιρετήσω, φάνηκε έκπληκτος, και το μόνο που άκουσα ήταν γέλια από την άλλη άκρη της γραμμής. Σύντομα, είπε χαρούμενα: «Ευχαριστώ, γιε μου. Μου έδωσες δύναμη».
Σκέφτηκα, «Γιατί έκανα κάτι τόσο καλό τώρα;» και πήρα θάρρος, οπότε δημοσίευσα μια φράση που θα μπορούσε να είναι χρήσιμη.
Παραδόξως, ο πατέρας μου απάντησε πρώτος.
Σίγουρα νιώθω ότι η καρδιά του μπαμπά μου πλησιάζει όλο και περισσότερο. Είναι μια σύντομη αλλά πολύτιμη στιγμή!