Μετά το μάθημα βιολιού στις 9 π.μ., έπρεπε να συμμετάσχω αμέσως στην προετοιμασία στην εκκλησία μέχρι το μεσημέρι. Έπειτα, με μόνο μία ώρα πριν από το μάθημά μου και ένα 45λεπτο ταξίδι στο πανεπιστήμιο, ήξερα ότι δεν θα είχα χρόνο ούτε για πρωινό ούτε καν για μεσημεριανό. Είπα στον εαυτό μου ότι απλώς θα άντεχα και θα έτρωγα ένα αργά μεσημεριανό μετά το τέλος του μαθήματός μου στις 3:30 μ.μ.
Αλλά τότε συνέβη κάτι που πραγματικά άγγιξε την καρδιά μου.
«Μπορείς να πάρεις ένα ταμείο για το μεσημεριανό από την ηλικιωμένη.» είπε ο επιστάτης μας όταν πρόκειται να πάω στο πανεπιστήμιο.
Πριν φύγω για το σχολείο, η ηλικιωμένη μητέρα μας μού ετοίμασε ένα γεύμα. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα τα μάτια μου να μαλακώνουν. Το να ζω μακριά από τους γονείς μου στην επαρχία δεν είναι ποτέ εύκολο. Υπάρχουν μέρες που το βάρος του να κάνω τα πάντα μόνη μου νιώθω βαρύ. Αλλά σήμερα, μέσα από αυτή την απλή πράξη αγάπης, μου θύμισε ότι δεν είμαι ποτέ μόνη. Είμαι πάντα με την «οικογένειά» μου! 💕
Αργότερα, μοιράστηκα τα σταφύλια τόσο γλυκά, όπως η τρυφερή αγάπη της μητέρας, με τους φίλους μου στο πανεπιστήμιο. Στιγμές σαν κι αυτές μου θυμίζουν τη ζεστή παρηγοριά και φροντίδα που ο Πατέρας και η Μητέρα προσφέρουν συνεχώς μέσα από την ουράνια οικογένειά μας. 💝
Πραγματικά, ευχαριστώ τον Πατέρα και τη Μητέρα που με αγκαλιάζουν με την αγάπη Τους μέσα από την πνευματική μου οικογένεια γύρω μου. Η φροντίδα τους εκδηλώνεται με τις πιο μικρές χειρονομίες, κι όμως αγγίζουν τα πιο βαθιά σημεία της καρδιάς μου! 💕