Κάθε πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά, πάνω από τον σκοτεινό και κρύο αέρα της αυγής
Συναντάμε τη στιγμή που το ζεστό, απαλό ηλιακό φως εισχωρεί στο έδαφος.
Νιώθω ιδιαίτερα χαρούμενος όταν βλέπω αυτή τη σύντομη στιγμή.
Αν και η επαναλαμβανόμενη ρουτίνα δεν είναι πάντα εύκολη,
Σε αυτές τις στιγμές, συχνά βρίσκω μεγαλύτερη ηρεμία παρά ξεκούραση.
Μια μέρα πήγα στη δουλειά και άναψα το λαμπτήρα φθορισμού.
Ως συνήθως, και τα τέσσερα φώτα δεν άναψαν, μόνο δύο άναψαν.
Η διαφορά μεταξύ του πότε είναι έντονα φωτισμένο και πότε είναι μόνο μισοφωτισμένο
Δεν είχα ιδέα ότι θα μου φαινόταν τόσο μεγάλο.
Για κάποιο λόγο, η καρδιά μου ένιωθε λίγο πιο ήρεμη από το συνηθισμένο.
Μέσα από αυτή την εμπειρία, συνειδητοποίησα εκ νέου ότι το μυαλό είναι πιο ευαίσθητο από ό,τι νόμιζα και δεν είναι εύκολο να το χειριστώ.
Όταν τα πράγματα είναι άνετα και πάνε σύμφωνα με το σχέδιο, νιώθω ευγνωμοσύνη.
Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι δύσκολο ή νιώθεις λίγο άσχημα,
Είναι εύκολο να χάσεις την ευγνωμοσύνη.
Όπως λέει και η παροιμία, «Οι ευλογίες είναι τυλιγμένες στο χαρτί περιτυλίγματος των δυσκολιών».
Υπάρχουν πολλές μέρες που κοιτάμε αυτά που μας λείπουν αντί για αυτά που έχουμε.
Τότε, καθώς παρακολουθούσα το φως του ήλιου να μπαίνει αργά από το παράθυρο,
Εκείνη τη στιγμή, μεγάλη ευγνωμοσύνη κάλυψε τη λύπη και τη βυθισμένη καρδιά.
Σαν το πρωινό φως του ήλιου που έρχεται αργά και σταθερά, είτε νιώθω καλά είτε όχι
Γεμίζοντας τις στιγμές που θεωρούμε δεδομένες κάθε μέρα με τη γλώσσα της μητρικής αγάπης
Θα γεμίσω τη μέρα μου με ευγνωμοσύνη.