Μου λείπει η κόρη μου που είναι φοιτήτρια σε ένα μακρινό μέρος.
Πήρα μια μέρα άδεια και οδήγησα τέσσερις ώρες μέχρι εκεί με τον γιο μου, θέλοντας να του δώσω αγάπη και υποστήριξη.
Πάντα ανησυχώ για το αν τρως καλά χωρίς να παραλείπεις γεύματα, αν είσαι άρρωστος και αν αντιμετωπίζεις κάποιες δυσκολίες.
Η κόρη μου είναι πάντα χαρούμενη και λέει: «Είμαι καλά. Τρώω δύο μπολ ρύζι κάθε μέρα. Εφόσον ο κοιτώνας είναι πολύ ανηφορικός, γυμνάζομαι φυσικά, οπότε νομίζω ότι το σώμα μου δυναμώνει. Είσαι υγιής, μαμά;» Ανησυχεί για μένα.
Παρόλα αυτά, ήθελα να φροντίσω την υγεία μου με νόστιμο φαγητό πριν ξεκινήσει ο πιο κρύος χειμώνας.
Κατάφερα να ανέβω με ένα σκαλοπάτι.
Καθώς περπατούσα, σκεφτόμουν συνέχεια τι μπορεί να χρειαζόμουν και τι έπρεπε να φάω.
Η κόρη μας, την οποία γνωρίσαμε μετά από τετράωρη διαδρομή με το αυτοκίνητο, μας υποδέχτηκε με ένα απροσδόκητο μπουκέτο λουλούδια.
Ήταν ένα λουλούδι λεβάντας που ονομαζόταν «stock», το οποίο έχει τη γλώσσα των λουλουδιών της «αμετάβλητης αγάπης».
Συγκινήθηκα μέχρι δακρύων όταν είδα την κόρη μου να απλώνει το χέρι της και να λέει: «Σας ευχαριστώ που ήρθατε μέχρι εδώ».
Είμαι ευγνώμων που αυτά τα παιδιά έχουν μεγαλώσει και έχουν γίνει ενήλικες που γνωρίζουν την ευγνωμοσύνη και εφαρμόζουν την αγάπη.
Σήμερα, επίσης, στηρίζουμε ο ένας τον άλλον με γλώσσα γεμάτη αμετάβλητη αγάπη και μητρική αγάπη.