Πρόσφατα, η ανιψιά μου είχε έναν αγώνα ποδοσφαίρου, και σχεδίαζα να υποστηρίξω την ανιψιά μου κάνοντας μια πινακίδα!
Της είπα το προηγούμενο βράδυ ότι θα της έφτιαχνα μια πινακίδα που θα έλεγε «Ελάτε Πέιτον!». Μου είπε ότι δεν ήθελε να τη φτιάξω εγώ, αλλά το έκανα ούτως ή άλλως. Ο γιος μου με βοήθησε κι αυτός να τη φτιάξω!
Όταν πήγα στον αγώνα της, την επευφημούσα και κρατούσα την πινακίδα. Κατά ειρωνικό τρόπο, ο διευθυντής του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της ανιψιάς μου ήταν εκεί. Με πλησίασε και μου είπε ότι του άρεσε πολύ η πινακίδα! Του είπα ότι ήμουν τόσο περήφανη για την ανιψιά μου και ότι είμαι η νούμερο ένα θαυμάστριά της!
Μετά το παιχνίδι, η ανιψιά μου μού είπε ότι παρόλο που δεν ήθελε να κάνω την πινακίδα, στην πραγματικότητα χάρηκε που τα κατάφερα. Ένιωσε πολύ ενθαρρυμένη και έπαιξε ακόμα πιο σκληρά από πριν! Με έκανε να νιώθω τόσο χαρούμενη και ευτυχισμένη που επευφημούσα την ανιψιά μου!
Η μητέρα μου πάντα με επευφημούσε! Η ενθάρρυνσή της μου δίνει δύναμη!
Είμαι ευγνώμων για το τέλειο παράδειγμά της, ώστε να μπορώ να εμψυχώνω τους άλλους!