Έχω έναν φίλο που εργάζεται ως ρεσεψιονίστ σε ένα lounge ξενοδοχείου 5 αστέρων.
Του λέω πάντα «Κάνεις πιο εύκολη δουλειά από εμένα. Είναι πολύ εύκολο να δουλεύεις όπως εσύ, αλλά η δική μου δουλειά είναι πολύ δύσκολη».
Και πάντα λέω «Δεν έχεις μεγάλη ευθύνη, απλώς υποδέχεσαι τον επισκέπτη».
Αλλά μια μέρα ο φίλος μου έπρεπε να πάει ξαφνικά στο χωριό του λόγω της είδησης του θανάτου του συγγενή του.
Δεν υπήρχε κανείς διαθέσιμος για να αντισταθμίσει τη βάρδιά του ως ρεσεψιονίστ εκείνη την εποχή
Έτσι μου ζήτησε να αναλάβω το καθήκον του αντί για αυτόν για μία βάρδια... τότε είπα αλαζονικά ότι «Η δουλειά σου είναι απλώς να κάθεσαι εκεί, μπορώ να το κάνω εύκολα».
Αλλά όταν παρευρέθηκα, ήρθε ο πρώτος καλεσμένος, τώρα πια ρεσεψιονίστ. Την κράτησα σιωπηλή.
Ο επισκέπτης μου φαινόταν αμήχανος και βλέποντας τη συμπεριφορά μου αρνήθηκε να μείνει στο σαλόνι
Και ο δεύτερος καλεσμένος με ρώτησε «Γιατί μιλάς τόσο σοβαρά;»
Και ο τρίτος λέει ότι η φήμη αυτού του ξενοδοχείου θα υποβαθμιστεί από αυτήν την ρεσεψιονίστ [εμένα].
Ακούγοντας όλα αυτά τα λόγια, ξαφνικά ένιωσα άσχημα και θυμήθηκα τον φίλο μου που μπορούσε να ικανοποιήσει με χαρά τον πελάτη του και θυμήθηκε ότι είναι πολύ δύσκολο να βρεθείς στη θέση του...
Μόλις επέστρεψε, άλλαξα συμπεριφορά απέναντί του και εφάρμοσα τα Λόγια της Αγάπης της Μητέρας λέγοντας: «Λυπάμαι. Πρέπει να ήταν δύσκολο για σένα».
Τότε ένιωσε να κλαίει και ήταν πολύ χαρούμενος τώρα... και συνεχίσαμε τη φιλία μας χαρούμενα
Σε ευχαριστώ μητέρα για αυτή τη σπουδαία αποστολή.